“Franz Schubert, Erik Satie, Nils Frahm, Max Richter ... one thinks of all these geniuses when listening to this minimalist composer and pianist.” (Larsen)

De Luikse pianist Grégoire Gerstmans (BE) bezit een ongeziene kracht: met slechts een paar aanslagen op de toetsen, lijkt hij een dolgedraaide maatschappij tot stilstand te kunnen brengen. Zijn muzikaliteit erfde hij van zijn vader Eric Gerstmans, een altviolist die het zelfs schopte tot aan de zijde van Alain Bashung en Robert Wyatt. Hij bracht zijn zoon de liefde bij voor het huwelijk tussen klassieke en moderne klanken. 

Grégoire zelf beschouwt Arvo Pärt, Nils Frahm, Aphex Twins Selected Ambient Works Volume II en Philip Glass, maar ook Bill Viola en Yves Klein als zijn belangrijkste artistieke referenties. Dit alles weerklinkt op zijn debuut Hypnagogie, een titel die verwijst naar de periode tussen wakker zijn en in slaap vallen. 

Het toonaangevende Les Inrockuptibles sprak van “une beauté à tomber”. Magic RPM: “The magnetism of these scores is hard to explain.” Of ook Indiepoprock: “The emotional charge is all the stronger for its striking sobriety. Because this minimalism is so profound. Each note seems to have been stolen from another dimension.”  

Grégoire Gerstmans zal tijdens BRDCST elke dag concerteren in onze gloednieuwe zaal AB Antenna. Onze raad: headphones aan, ogen toe en de rug ostentatief gekeerd naar Onze Dolgedraaide Maatschappij.